Symptomy te prasowe są prawie zawsze zapowiedzią nowej klęski.
Nic nas już zresztą dziwić nie może, takeśmy przywykli do tego, że co despotyzm Mikołaja szanował, radykalizm Aleksandra II. obala z uśmiechem i bez względu na następstwa.
Zapewne u góry zdawać się to musi heroicznem, wielkiem; jest jakiś pozór siły i planu w takiem wywracaniu na nice odwiecznego porządku, w tej transformacji bezwzględnej — ale polityka chłodniejsza nieco, mniej namiętna, oświecona dziejami nigdyby tak ryzykownych prób nie doradzała.
Kilkakroć w ciągu roku szerzyły się pogłoski o zmianie systemu, o powstrzymaniu exterminacji, ale na samą wieść o tem, na odgłos, że są Moskale pragnący zgody z Polakami, dzienniki wybuchały ironicznym śmiechem i trzęsły się z gniewu! Ale któżby znowu uwierzył, żeby się Moskwa na coś podobnego zdobyć mogła!
 

Szły tedy centralizacja i rusyfikacja swoim trybem, popierane gorąco, bądź co bądź; reformy administracyjne, zniesienie osobnej kancelarji dyplomatycznej, dyrekcji spraw wewnętrznych, w końcu nawet komisji sprawiedliwości, która się jednak do czasu utrzymała.
Najważniejszym z tych ukazów i najgłośniejszym, ostatecznie orzekającym wcielenie Królestwa do cesarstwa, był podpisany dnia 1. Lipca 1868. W nim powołując się na poprzedzający z dnia 28. Marca 1867. r. cesarz nakazał zwinąć komisją spraw wewnętrznych i zapowiedział zrównanie Królestwa pod administracyjnym względem z Cesarstwem.
Myśl główną, całego systemu wyrażają, motywa ukaz poprzedzające:
"W ukazie naszym do rządzącego senatu wydanym d. 28. Marca 1867. oznajmiliśmy wolę naszą przyjęcia Środków ( ! ) dla zupełnego zlania gubernij Królestwa Polskiego z innemi częściami naszego państwa i w tym celu zwinięcia wszystkich centralnych władz rządowych w Królestwie, z poddaniem miejscowych w każdym wydziale zarządów pod zawiadywanie właściwych ministerstw. "
Ukaz ten zwijając dyrekcji spraw wewnętrznych, wprowadzał nowy zupełnie porządek (nieład raczej), odejmował znaczną część atrybucji namiestnikowi,