tłuszcza, w imię swojego poświęcenia dla ojczyzny, rwała grosz na wsze strony bezwstydnie.
Potapów więc był zmuszony zorganizować administracją. — Zadanie to trudnem było nad miarę. Dziennikarstwo czujne z Katkowem na czele, gotowe było natychmiast okrzyknąć zdradę.
Tymczasem z tem zbiegowiskiem łotrów, wyzyskującem patrjotyzm najbezwstydniej, nie podobna było żyć i rządzić. Wielu z nich musiano wypędzić z Litwy; nawet popi co wybijali zęby, chwytali dzieci i szturmem brali parafie prawem kaduka — nieco rozpędzeni zostali.
Trzebaż było okupić czemś to postępowanie, wielce podejrzane dziennikom patrjotycznym.
Z rozporządzeń Potapowa widać, jakie miał trudności z czyszczeniem tych stajen i chlewów augijaszowych. Najlichszy z tych przybłędów, gdy go z miejsca korzystnego ruszono, zawodził wrzawę, wrzeszczał, że się poświęcał, że nieprzyjaciele jego byli opolaczeni...
Potapów musiał przyjść do tego, iż sobie wyjednał prawo absolutne przesadzania i oddalania urzędników, a nareszcie zakazał będącym w służbie pisywać do gazet.
Zakaz ten mało skuteczny, obruszył naturalnie...

więcej jednak powściągnięcie nieco liców rabusiom, niedopuszczenie gwałtów i grabieży prywatnych — gdyż oboje należy do atrybucji władzy.