*** *** ***
Dwa te prądy, z których pierwszy rewolucyjny daleko jest silniejszym i przemagającym, gdy konserwatywny, europejski, ledwie się odważa ujawniać — zabierają się do walki. W sferach rządowych mają one oba swych przedstawicieli i tu rozstrzygać się będą dalsze ich losy.
Przypuściwszy, że chwilowo stronnictwo europejskie weźmie górę, co naówczas stanie się z całą tą rozzuchwaloną armią socjalistów, która ma swych wodzów jawnych, żołnierzy, organizację i prasę?
W Moskwie, gdzie dotąd wszelka inicjatywa z góry płynęła — któż wie, może zwycięztwo umiarkowańszych, zmieni opinji kierunek, wywoła reakcję w publice, lecz być by też bardzo mogło, że rewolucjoniści chwilowo przemożeni nie uznają się zwyciężonymi stanowczo i rozgałęzione swe wpływy zużytkują...
Bądź co bądź na dworze samym, w stolicy wpływy się ważą; jako umiarkowanych wymieniają Szuwałowa, Timaszewa i kilku dygnitarzy z oto czenia carskiego, ale Milutyn dotąd w ministerstwie przedstawia żywioł przeciwny, a pozbyć go się trudno i zastąpić trudno.